
Όλοι οι άλλοι δρόμοι του χωριού και τα μονοπάτια είναι ανηφοριές και κατηφοριές. Ο οικισμός έχει χαρακτηριστεί ως παραδοσιακός διατηρητέος οικισμός αφού είναι γεμάτος με πέτρινα αρχοντικά. Και αυτό οφείλεται στους ντόπιους μάστορες, οι οποίοι κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα εξελίχτηκαν σε φημισμένους χτίστες και μάλλον μετακινούνταν σε όλη την Πελοπόννησο κατασκευάζοντας σπίτια, σχολεία και άλλα.
Οι Λαγκαδινοί μάστορες είχαν γίνει περιζήτητοι και το χωριό πέρασε μια περίοδο μεγάλης ευημερίας και μάλιστα προς τα τέλη του 19ου αιώνα έφτασε να αριθμεί 7.000 κατοίκους. Μετά τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, η τέχνη του κτισίματος με πέτρα άρχισε να αντικαθίσταται από άλλες μεθόδους και η οικονομική ανάπτυξη του χωριού να παρακμάζει. Πολλοί από τους κατοίκους μετανάστευσαν σε μεγάλες πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού και ο πληθυσμός μειώθηκε.
