Οι πρόσφατοι παγετοί που έπληξαν την Πελοπόννησο δημιουργούν μια σοβαρή κρίση με πολλαπλές επιπτώσεις στον πρωτογενή τομέα, στην τοπική οικονομία και συνολικά στην κοινωνική συνοχή της περιφέρειας Πελοποννήσου. Και ίσως για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια γίνεται τόσο εμφανές ότι η αγροτική παραγωγή βρίσκεται εκτεθειμένη απέναντι σε μια νέα πραγματικότητα, για την οποία ούτε το κράτος ούτε οι μηχανισμοί προστασίας δείχνουν πραγματικά έτοιμοι.
Σε πολλές περιοχές της Πελοποννήσου, από τη Νεμέα και την ορεινή Κορινθία μέχρι την Αργολίδα, τη Λακωνία, την Αρκαδία και τη Μεσσηνία, οι χαμηλές θερμοκρασίες κατέστρεψαν καλλιέργειες σε ιδιαίτερα κρίσιμο στάδιο ανάπτυξης.
Αμπέλια, ελιές, δενδρώδεις καλλιέργειες και άλλες παραγωγές βρέθηκαν αντιμέτωπες με ζημιές που σε αρκετές περιπτώσεις μεταφράζονται σε απώλεια ολόκληρης της φετινής παραγωγής.Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι χιλιάδες οικογένειες βρίσκονται ξαφνικά χωρίς εξασφαλισμένο εισόδημα για τους επόμενους μήνες. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η ουσία του προβλήματος. Ο αγρότης δεν χάνει μόνο προϊόν.
Χάνει ρευστότητα, δυνατότητα να καλύψει υποχρεώσεις, να επενδύσει στην επόμενη καλλιεργητική περίοδο, να στηρίξει την οικογένειά του και να κρατήσει ζωντανή την παραγωγική του δραστηριότητα.
Η οικονομική αλυσίδα που επηρεάζεται είναι πολύ μεγαλύτερη απ’ όσο συχνά παρουσιάζεται. Οι ζημιές στην αγροτική παραγωγή επηρεάζουν συνεταιρισμούς, μεταποιητικές επιχειρήσεις, εξαγωγικές δραστηριότητες, εργαζόμενους γης, τοπικά καταστήματα και συνολικά την οικονομική λειτουργία ολόκληρων περιοχών. Στη Νεμέα, για παράδειγμα, ο αμπελώνας δεν αποτελεί μόνο αγροτική δραστηριότητα. Είναι βασικός πυλώνας της τοπικής οικονομίας, της εξωστρέφειας και της ταυτότητας της περιοχής. Το ίδιο ισχύει και για πολλές ακόμη παραγωγικές ζώνες της Πελοποννήσου.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η πολιτεία δεν μπορεί να κινηθεί με τους γνωστούς αργούς ρυθμούς. Η ανάγκη για άμεση και πλήρη καταγραφή των ζημιών είναι προφανής, αλλά δεν αρκεί. Το κρίσιμο ζήτημα είναι να υπάρξει ουσιαστική και δίκαιη αποζημίωση, χωρίς τις χρόνιες καθυστερήσεις που συχνά οδηγούν τους παραγωγούς σε οικονομική ασφυξία.
Γιατί όταν οι αποζημιώσεις φτάνουν μετά από μήνες ή όταν καλύπτουν μόνο μέρος της πραγματικής ζημιάς, στην πράξη το πρόβλημα μεταφέρεται ξανά στις πλάτες των ίδιων των αγροτών.
Παράλληλα, επανέρχεται με ένταση η συζήτηση για τον κανονισμό του ΕΛ.Γ.Α.. Ένας κανονισμός που εδώ και χρόνια δέχεται κριτική ως ανεπαρκής απέναντι στις σύγχρονες ανάγκες της αγροτικής παραγωγής. Η κλιματική κρίση αλλάζει πλέον τα δεδομένα με δραματικό τρόπο. Ακραία καιρικά φαινόμενα εμφανίζονται συχνότερα, εκτός εποχής και με μεγαλύτερη ένταση. Κι όμως, το πλαίσιο ασφάλισης και αποζημιώσεων εξακολουθεί να λειτουργεί με λογικές προηγούμενων δεκαετιών.
Αν δεν υπάρξει αναθεώρηση του τρόπου με τον οποίο προστατεύεται η αγροτική παραγωγή, τότε κάθε νέα φυσική καταστροφή θα οδηγεί ξανά στις ίδιες εικόνες: παραγωγοί σε απόγνωση, καθυστερήσεις, διαμαρτυρίες και τοπικές οικονομίες σε κατάσταση ανασφάλειας. Η συζήτηση, επομένως, δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στις αποζημιώσεις της φετινής ζημιάς. Πρέπει να αφορά συνολικά τη βιωσιμότητα του πρωτογενούς τομέα στην Πελοπόννησο.
Αυτό σημαίνει ότι, πέρα από τις αποζημιώσεις, απαιτούνται και πρόσθετα μέτρα στήριξης. Αναστολές φορολογικών και ασφαλιστικών υποχρεώσεων, διευκολύνσεις σε δανειακές υποχρεώσεις, ενίσχυση της ρευστότητας των παραγωγών και ειδικά προγράμματα για τις περιοχές που υπέστησαν το μεγαλύτερο πλήγμα. Κυρίως όμως απαιτείται στρατηγικός σχεδιασμός για την επόμενη ημέρα: επενδύσεις σε αντιπαγετικά συστήματα, σύγχρονες υποδομές προστασίας, αξιοποίηση τεχνολογικών εργαλείων και ένα νέο μοντέλο πολιτικής προστασίας για τον αγροτικό τομέα.
Η Πελοπόννησος δεν ζητά προνομιακή μεταχείριση. Ζητά να προστατευθεί ένας παραγωγικός πυλώνας που στηρίζει την οικονομία, την απασχόληση και την κοινωνική συνοχή ολόκληρης της περιφέρειας. Και αυτή τη φορά, το πραγματικό στοίχημα για την πολιτεία δεν είναι μόνο να διαχειριστεί την κρίση επικοινωνιακά, αλλά να αποδείξει ότι μπορεί να σταθεί ουσιαστικά δίπλα στους ανθρώπους της παραγωγής πριν οι συνέπειες γίνουν μόνιμες και μη αναστρέψιμες.
pressvoice.gr