Η τελετή πραγματοποιήθηκε σε στενό οικογενειακό κύκλο, καθώς ήταν επιθυμία του ίδιου του καλλιτέχνη, ενώ και αρκετοί άνθρωποι του καλλιτεχνικού κόσμου βρέθηκαν εκεί για να πουν το τελευταίο αντίο.
Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, ο Δημήτρης Παπάζογλου, ο Θοδωρής Φέρρης με τη μητέρα του, ο Θανάσης Αλευράς, ο Σπύρος Μπιμπίλας, ο Μάνος Πίντζης, η Νταίζη Σεμπεκοπούλου, ο Παντελής Καναράκης, ο Ζαχαρίας Ρόχας, ο Θοδωρής Φέρρης, η Άννα Φόνσου, ο Ηλίας Ψινάκης, ο Κώστας Μαρτάκης, ο Δημήτρης Παπάζογλου και πολλά άλλα αναγνωρίσιμα πρόσωπα, όπως επίσης και τα αγαπημένα του ξαδέλφια είναι μερικά από τα πρόσωπα που έδωσαν το «παρών» για να τιμήσουν τη μνήμη του.
Υπήρχε όμως κι ένα στεφάνι που δεν έμοιαζε τα άλλα, καθώς επάνω δεν ήταν γραμμένη κάποια κλασική φράση αποχαιρετισμού, αλλά λόγια βγαλμένα από μία ψυχή που πονάει.
«Φεύγεις και παίρνεις ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου. Καλό ταξίδι στο φως. Η αγαπημένη σου Κατερίνα», έγραφε επάνω το στεφάνι που ξεχώρισε από τα υπόλοιπα. Μάλιστα, εικάζεται ότι η Κατερίνα του Γιώργου Μαρίνου ίσως να είναι η καταξιωμένη ηθοποιός, Κατιάνα Μπαλανίκα, με την οποία έζησαν έναν μεγάλο έρωτα στο παρελθόν και μετά το τέλος της σχέσης τους διατήρησαν μία φιλία που τους συντρόφευε μέχρι το τέλος.
Ο Γιώργος Μαρίνος μέσα από τα δικά του λόγια – «Εγώ κύριοι, είμαι αυτό»
Ο κορυφαίος σόουμαν, είχε επιλέξει τα τελευταία χρόνια να αποσυρθεί όχι μόνο από κάθε καλλιτεχνική δραστηριότητα αλλά και οποιαδήποτε δημόσια εμφάνιση, αφήνοντας έτσι πίσω του ένα πέπλο μυστηρίου για την κατάσταση της υγείας του. Όσοι όμως είχαν διαβάσει παλαιότερες συνεντεύξεις του, θα είχαν παρατηρήσει ότι η στάση αυτή αποτελούσε μια συνειδητή επιλογή, ταυτισμένη απόλυτα με τις θέσεις του. Έτσι, θέλοντας να αναπληρώσουμε αυτό το «κενό» των τελευταίων ετών, στις παρακάτω γραμμές αφήνουμε τον ίδιο τον Γιώργο Μαρίνο, να μας μιλήσει μέσα από παλαιότερες δηλώσεις του και να γνωρίσουμε έναν χαρισματικό και ευαίσθητο καλλιτέχνη και έναν πρωτοπόρο άνθρωπο.
Τα πρώτα χρόνια της ζωής του :«Μεγάλωσα στο Βοτανικό. Μια λαϊκή και φτωχική συνοικία. Είμαι γκάγκαρος Αθηναίος. Δεν είμασταν πλούσιοι άνθρωποι. Μικροαστική οικογένεια. Ο πατέρας μου ήταν πολιτικός μηχανικός. Άργησα πολύ να τον γνωρίσω. Ήταν φαντάρος, μετά πήγε στο βουνό αντάρτης, μετά φυλακή, μετά εξορίες. Ανακάλυψα τον πατέρα μου αργά. Ήμουν 10-11 χρονών».
Για τον χαρακτήρα του :«Δεν ήμουν ποτέ κοινωνικός άνθρωπος. Ήμουν πάντα μοναχικός. Συνειδητοποίησα κάποια πράγματα στην κατάλληλη ηλικία και ξέρω ότι αυτά που έχουν συμβεί στη ζωή μου, τα έχω προκαλέσει. – Δηλαδή ; –Δηλαδή τη μοναξιά μου. Οφείλεται στο χαρακτήρα μου. Δε μου φταίνε οι άλλοι. Είχα ελάχιστους φίλους, μα εξακολουθώ να τους έχω. Όμως είμαι χαρούμενος άνθρωπος, δεν έχω κατάθλιψη, δεν είμαι μονόχνοτος. Έχω οργανώσει τη ζωή μου».
Ομοφυλοφιλία :«Την ιδιαιτερότητά μου την είχα πει. Την είχα ομολογήσει. Ο πατέρας μου το έφερε βαρέως φυσικά, ειδικά εκείνη την εποχή. Φέρθηκε σπασμωδικά και με πανικό. Η στάση του με έκανε να νοιώθω συνέχεια κατηγορούμενος. Είχα στη πλάτη μου συνέχεια τα βλέμματά τους. Ναι, πιστεύω ότι βοήθησα σε αυτή την υπόθεση που λέγεται ομοφυλοφιλία στην Ελλάδα. Κανένας εμφανιζόμενος στη σκηνή, ακόμα και οι πιο σημαντικοί, συνθέτες, σκηνοθέτες, ζωγράφοι, ηθοποιοί δεν είχαν πει ξεκάθαρα «εγώ κύριοι είμαι αυτό». Η αποδοχή μου, λοιπόν, μου επέβαλε δύο πράγματα πολύ σημαντικά στη ζωή μου. Έπρεπε να είμαι απόλυτα αξιοπρεπής, αφού σήκωσα μια σημαία, και ειλικρινής. Αν δεις, δεν υπάρχει κανένα σκάνδαλο στη ζωή μου. Ποτέ. Ούτε ακούστηκε κάτι για μένα, ούτε ενόχλησα το κοινό. Εγώ ήμουν εκεί, σε ένα κοινό άγριο, που έπινε, που ξενυχτούσε, και μπορούσε να σου φωνάξει πάρα πολλά. Και τα φώναζε. Ήρθα σε δύσκολη θέση πάρα πολλές φορές. Όμως, κάτι πρόσφερα για την επόμενη γενιά μετά από μένα. Και χαίρομαι πολύ, γιατί πιστεύω ότι οι άνθρωποι πρέπει να ζουν ελεύθερα».
Για την τηλεόραση :«Το Ciao Antenna» ήρθε σε μια εποχή που δεν ήμουν σε καλή ψυχολογική κατάσταση και ήταν μια διέξοδος για μένα. Δεν το θεωρώ κακό. Πέρασα πάρα πολύ ωραία τα δύο χρόνια του σώου. Το άλλο στην ΕΡΤ, ομολογώ ότι δεν ήταν καλό. Η τηλεόραση είναι κάτι που με ενδιαφέρει πολύ».
Μάνος Χατζιδάκις :«Πρέπει να είσαι ποιητής για να μιλήσεις γι’ αυτόν. Ο Χατζιδάκις την εποχή εκείνη ήταν ένας χοντρός άνθρωπος, χωρίς δόντια. Από που ασκούσε αυτήν τη γοητεία και πως την εξασκούσε μου ήταν αδύνατον να καταλάβω».
Για το τρακ και τη σκηνή. «Στη σκηνή μου τρέμουν το δεξί χέρι και το δεξί πόδι. Η δεξιά μου πλευρά παθαίνει το τρέμουλο. Από την εποχή που έδωσα εξετάσεις στο Εθνικό. Ο ηθοποιός που μου έκανε μάθημα μου είχε πει να τα πω όλα ακίνητος, με τα χέρια σταυρωμένα. Κι ενώ καθόμουν όπως μου είχε πει, είχα ανοίξει τα πόδια μου – ξέρετε, όπως στέκεσαι γερά, υποτίθεται, στα πόδια σου- άρχισα να τρέμω. Ήταν αδύνατον να το σταματήσω. Το αριστερό μου πόδι ήταν καλά, ευτυχώς, και στηριζόμουν. Από τότε αυτό που συμβαίνει και στις πρεμιέρες. Και είναι φορές που δεν έχω ίχνος σάλιου. Για να μιλήσω είμαι υποχρεωμένος να κάνω την αντιαισθητική κίνηση να γλύφω τα χείλη και τα ούλα μου Δεν βλέπω τον κόσμο από κάτω όταν παίζω, και μου κάνει εντύπωση πως οι συνάδελφοί μου βλέπουν. Μου λένε είναι εδώ ο τάδε, ή εκεί κάθετε μια κυρία που χαχανίζει, ή αυτή χασμουριέται. Εγώ δεν βλέπω, δηλαδή μπορώ να δω, αλλά δεν βλέπω, επίτηδες».
Πολιτικές θέσεις και κόμματα :«Εγώ υπήρξα τα πάντα στη ζωή μου. Και έχω ψηφίσει και τους πάντες. Αριστερούς, δεξιούς, πασόκους. Στις δουλειές πάντως είδα ότι αυτοί που ήταν αριστεροί δεν ήταν απαραίτητα καλοί άνθρωποι στις συναλλαγές τους. Με αριστερούς που δούλεψα – ας μην πω ονόματα – ήταν λίγο τζιμιτζίρικα. Πρώτα η πάρτη τους, η τσέπη τους, Μου έκανε εντύπωση ότι ένας κομμουνιστής δεν σκεφτόταν όπως ο δεξιός Χατζιδάκις. Ίσως τελικά ο Μάνος να ήταν ο κομμουνιστής». Για τον αστικό μύθο ότι που τον ήθελε να είναι αδελφός του Νίκου Κούρκουλου :«Δεν είμαστε. Καταρχήν θα ήμουν ευτυχής να ήμασταν, διότι πρώτον είναι ο πιο όμορφος άνδρας που υπάρχει στην ελληνική υποκριτική, άρα θα μοιάζαμε, δεύτερο – και μπορεί πιο σημαντικό- θα ήμουν κουνιάδος της Λάτση και τρίτον θα ανέβαζα στο Εθνικό μιούζικαλ. Αλλά δεν είμαστε ρε γαμώτο. Αυτός έχει κάτι πράσινα μάτια με μπλε βλεφαρίδες και εγώ…».
Για το τέλος :«Δεν με ενδιαφέρει η υστεροφημία μου. Έτσι και φύγω «χέστηκα», δεν με αφορά τίποτα. Να μείνει τι ; Είναι και αστείο γιατί δεν είμαι δημιουργός. Δεν έχω γράψει τραγούδια για να τραγουδιούνται μετά από 20-30 χρόνια. Τι θα μείνει ; Τελευταία, ήθελα να φυτέψω ένα φοίνικα- γιατί μου αρέσουν οι φοίνικες- και σκέφτηκα, ότι μέχρι να μεγαλώσει θα έχω πεθάνει, θα έχω φύγει. Γιατί λοιπόν ; Δεν τον φύτεψα τον φοίνικα. Είχα σαράντα σκυλιά., τα μεγάλωσα, τα αγάπησα. Δυστυχώς όλα έχουν πέρας. Μου έφυγαν πια όλα εκτός από ένα. Δεν θα πάρω άλλα, είμαι μεγάλος, δεν θέλω να τα αφήσω πίσω μου. Δεν είναι εγωισμός, είναι νοιάξιμο».