Ο Ολυμπιακός που έγινε φόβητρο για τους αντιπάλους του από την ημέρα που «γεννήθηκε» και γιγαντώθηκε ο μύθος του το 1931 όταν με τον Γραμματικόπουλο, τα αδέρφια Ανδριανόπουλους, τον Πανόπουλο, τον Βοζικιάν, τον Κουράντη και τα υπόλοιπα παιδιά της εποχής, κατακτούσε
πανηγυρικά το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα με εντυπωσιακά σκορ. Μάλιστα οι εντυπωσιακές νίκες απέναντι σε Παναθηναϊκό, ΑΕΚ, Άρη, Ηρακλή, ΠΑΟΚ, Απόλλωνα και Εθνικό αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για τον Μίμη Βασιλειάδη να γράψει τους στίχους και τον Γιάγκο Λαουτάρη να συνθέσει τον πρώτο Ύμνο του Ολυμπιακού, που ακουγόταν όπου κι αν αγωνιζόταν η ομάδα."Φευγάτ’ από μπρος, φευγάτ’ από μπρος, στο γήπεδο μπαίνει ο Ολυμπιακός
Φτερά στα πόδια, καρδιά μες στα στήθια που δώσαν θρίαμβους σαν παραμύθια.
Παίζουν με τέχνη ατρόμητοι λύκοι και τα φτερά της ανοίγει η Νίκη.
Πασάρει ο ένας, ο άλλος σουτάρει ο εχθρός τα χάνει, σωστός πανικός,
αυτός προσέχει, εκείνος μαρκάρει, θρίαμβος, νίκη, Ολυμπιακός!
Ολυμπιακός, Ολυμπιακός
Παλικάρια διαλεκτά, της νίκης παιδιά δύναμη, τέχνη, ατσάλι καρδιά
Ένα, δύο, τρία, γκολ παντού πανικός Θρίαμβος, νίκη, Ολυμπιακός! (δις)
Κόκκινο – άσπρο, παντιέρα γνωστή από τις νίκες παντού ξακουστή
πρωτάθλημα, αγώνας φιλικός, Πειραιάς, θρίαμβος, Ολυμπιακός!"
ΕΤΣΙ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ!
Ο δημοσιογράφος Άρης Μελισσινός είχε γράψει στα μέσα της δεκαετίας του '60: «Ευωδίαζαν τα ρόδα του Μάη εκείνο το πρωινό του 1922 στη Βιέννη. Παραμυθένιο ετούτο το ανοιξιάτικο πρωινό, εξύπνησε με κέφι τον Έλληνα φοιτητή, Θανάση Μέρμηγκα, που εδώ και 2,5 περίπου μήνες είχε βρεθεί στην αυστριακή πρωτεύουσα, με σκοπό να σπουδάσει πολιτικές επιστήμες. Η κούραση από την εντατική μελέτη της νύχτας είχε περάσει. Ντύθηκε βιαστικά ο 26χρονος φοιτητής και σε λίγα λεπτά βάδιζε χαρούμενος στις βιεννέζικες στράτες. Η κίνηση στην πολυσύχναστη πρωτεύουσα είχε από νωρίς αρχίσει. Οι καφετέριες της πόλης φιλοξενούσαν ήδη τους πρώτους πελάτες της ημέρας, ενώ κάπου κάπου ξεχείλιζαν από μερικά φωνόγραφα (πικ απ της εποχής) γλυκιές μελωδίες του Γιόχαν Στράους».
Ο Μέρμηγκας περίμενε καρτερικά στο ταχυδρομείο της κεντρικής πλατείας να λάβει ένα γράμμα από τους φίλους του από τον Πειραιά. O αποστολέας Νότης Καμπέρος τού είχε γράψει: «Καλό Πάσχα Θανάση μου και με βροντερές καμπάνες. Και τώρα, μάθε τα πειραιώτικα νέα μας. Όλοι οι καλοί φίλοι εδώ πέρα αποφασίσαμε να φτιάξουμε ένα σύλλογο. Σκέφτηκα μάλιστα να του δώσουμε το όνομα ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ. Σε παρακαλώ λοιπόν, Θανάση φρόντισε να πληροφορηθείς από τους εκεί αθλητικούς παράγοντες αν επιτρέπεται σύμφωνα με τις Διατάξεις της Διεθνούς Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων να δώσουμε το όνομα ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ στον καινούργιο σύλλογό μας».
Η «ΤΑΒΕΡΝΑ ΤΟΥ ΜΟΙΡΑ»
Ο Μέρμηγκας επικοινώνησε με την αυστριακή Ολυμπιακή Επιτροπή και αφού πήρε το «οκ», έστειλε απάντηση στον Πειραιά, ότι μπορούν οι φίλοι του να φτιάξουν τον Ολυμπιακό, ένα όνομα που είχε αποφασιστεί να δοθεί στην περίφημη «Ταβέρνα του Μοίρα» στην σημερινή Καραολή και Δημητρίου στον αριθμό 43!
To όνειρο του αξιωματικού του Πολεμικού Ναυτικού, Νότη Καμπέρου έγινε πραγματικότητα και το όνομα ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ κατοχυρώθηκε στα μητρώα του αθλητικού... ληξιαρχείου της Ελλάδας. Ο Καμπέρος παρέδωσε τα διοικητικά ηνία στον Μιχάλη Μανούσκο και ο φοιτητής Μέρμηγκας επιστρέφοντας από την Αυστρία με το πτυχίο του πολιτικού επιστήμονα, λαμβάνει το αξίωμα του αντιπροέδρου έπειτα από την πρώτη Γενική Συνέλευση και τις αρχαιρεσίες που έγιναν.
Η Συνέλευση εκείνης της χρονιάς έγινε στην πρώτη Λέσχη του Ολυμπιακού, μια αίθουσα 12x5 μέτρων, που η είσοδός της ήταν στην οδό Κολοκοτρώνη και η πρόσοψη στην οδό Νοταρά. Η αίθουσα των συνελεύσεων ήταν μόλις 6 τετραγωνικά μέτρα και ο πρόεδρος Μανούσκος την είχε μετατρέψει σε ένα κομψοτέχνημα. Μάλιστα, ο πρώτος φωνόγραφος με το ασπροκόκκινο χωνί αποκτήθηκε με ρεφενέ!
Στη δε «Ταβέρνα του Μοίρα» μαζεύονταν όλοι όσοι «γέννησαν» ή έπαιξαν για τον Ολυμπιακό και έκαναν πολύωρες συζητήσεις για τον σύλλογο που έγινε ο κορυφαίος όλων στην Ελλάδα.
Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΩΝ ΕΡΥΘΡΟΛΕΥΚΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ
Τα χρώματα, κόκκινο και άσπρο, τα επέλεξε ο Γιάννης Ανδριανόπουλος. Χρώματα δύναμης, τα οποία είχε δει στην Αγγλία, στο Kέμπριτζ, όπου αργότερα δίδαξε ο γιος του, Ανδρέας! Χρώματα που έμελε να λατρευτούν και να αποτελέσουν το φόβητρο των αντιπάλων του!
«ΜΕΓΑΛΗ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗ, ΟΛΥΜΠΙΑΚΑΡΑ ΜΟΥ...»
Ο τωρινός ύμνος καθιερώθηκε το 1981. Τους στίχους έγραψε ο Κ. Κιλιμάντζος και τους μελοποίησε ο συνθέτης Σπύρος Βαλσαμάκης. Πρώτος ερμηνευτής ήταν ο Χριστάκης Βολιώτης. Στα μέσα της δεκαετίας του '90 ο Ύμνος έγινε πιο μοντέρνος, όσον αφορά τη μελοποίηση, αφού οι στίχοι παρέμειναν ίδιοι.
«Θρύλε των γηπέδων Ολυμπιακέ δαφνοστεφανωμένε μεγάλε και τρανέ
έχεις δύναμή σου Ολυμπιακέ, τον πύρινό σου κόσμο που δε λυγά ποτέ.
Ολυμπί-Ολυμπί-Ολυμπιακέ ομάδα ομαδάρα μου, μεγάλη μου αγάπη, Ολυμπιακάρα μου. (2)
Δόξα στα παιδιά σου Ολυμπιακέ χιλιοτραγουδισμένε, στον κόσμο ξακουστέ.
Τρέμουν στ' άκουσμά σου Ολυμπιακέ κι ακόμα σε θυμούνται η Σάντος κι ο Πελέ.
Ολυμπί-Ολυμπί-Ολυμπιακέ ομάδα ομαδάρα μου, μεγάλη μου αγάπη, Ολυμπιακάρα μου».
Οι τίτλοι στην Ελλάδα και το πρώτο ευρωπαϊκό το 2024!
Ο Ολυμπιακός έχει κατακτήσει 48 πρωταθλήματα Ελλάδας από την εποχή που το ελληνικό ποδόσφαιρο άρχισε να οργανώνεται σε πανελλήνια μορφή ανταγωνισμού. Συνολικά όλες οι υπόλοιπες ελληνικές ομάδες έχουν ακόμη δρόμο για να τον φτάσουν, ενώνοντας τους δικούς τους τίτλους. Είναι η ομάδα που έχει καταφέρει να κυριαρχήσει τις δύο τελευταίες δεκαετίες, από το 1996, κατακτώντας σε αυτή την περίοδο δύο φορές από 7 σερί πρωταθλήματα, από το 1997 έως το 2003 και από το 2011 έως το 2017. Παλιότερα είχε καταφέρει να πάρει 6 φορές το πρωτάθλημα σε σειρά ετών, από το 1954 έως το 1959. Γενικά είχε μαζεμένες τις κατακτήσεις των πρωταθλημάτων, αφού είχε και ένα σερί 5 τίτλων (2005-2009) και ένα με 4 (1980-1983). Από αυτά τα 48 πρωταθλήματα, τα 6 τα έχει κατακτήσει αήττητος.
Στο Κύπελλο Ελλάδας είναι επίσης ο πλέον πολυνίκης σύλλογος με 29 κατακτήσεις τροπαίων του δεύτερου τη τάξει θεσμού στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Έχει και εδώ το ρεκόρ με 5 διαδοχικές κατακτήσεις, από το 1957 έως το 1961. Αλλά και νωρίτερα, άλλα 4 στη σειρά, από το 1951 έως το 1954. Εξίσου εντυπωσιακό και πιθανώς...ανεπανάληπτο στην ιστορία του ποδοσφαίρου είναι ότι είχε συμμετοχή σε...12 διαδοχικούς τελικούς, από το 1951 έως το 1966.
Από το 1947 που κατέκτησε το πρώτο ακολούθησαν στην πορεία των τίτλων του πολλά ακόμη νταμπλ, συνολικά 19 έως τώρα. Αριθμός που οι αντίπαλοί του απλά...ονειρεύονται.
Και φυσικά το αποκορύφωμα όλων η βραδιά της 29ης Μαϊου 2024 με την κατάκτηση του Κόνφερενς Λιγκ στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας.
Οι κορυφαίοι «καπετάνιοι»
Στη διάρκεια αυτών των 101 ετών ο Ολυμπιακός είχε την τύχη να βρεθεί στα χέρια επιδέξιων «τιμονιέρηδων» που τον οδήγησαν σε διοικητικό και προπονητικό επίπεδο στις μεγάλες επιτυχίες του.
Οι σημαντικότεροι πρόεδροι στο ποδόσφαιρο, είτε στον σύλλογο αρχικά είτε στην ΠΑΕ όταν ήρθε ο επαγγελματισμός, ήταν ο Μιχάλης Μανούσκος (ο οποίος ήταν και ο ιδρυτής, με τρεις διαφορετικές θητείες!), ο Γιώργος Ανδριανόπουλος από το 1954 έως το 1967 (θα έμενε κι άλλο αν δεν ήταν η Χούντα), ο Νίκος Γουλανδρής που μεγάλωσε τον Ολυμπιακό και έφυγε προδομένος αλλά πάντα αξέχαστος για την προσφορά του, ο Σταύρος Νταϊφάς που πάλεψε σκληρά με τον Παναθηναϊκό και οδήγησε την ομάδα ξανά στους τίτλους, όπως φυσικά και οι δύο τελευταίοι μεγάλοι ηγέτες: ο Σωκράτης Κόκκαλης από το 1993 έως το 2010 με τις βάσεις για την πολυετή κυριαρχία της ομάδας και την ευρωπαϊκή καθιέρωσή της και ο Βαγγέλης Μαρινάκης που συνεχίζει την πορεία των τίτλων και της ανάπτυξης σε όλα τα επίπεδα.
Ο Ολυμπιακός συνεργάστηκε όλες αυτές τις δεκαετίες με σπουδαίους ξένους και Έλληνες προπονητές. Από τον Γιάννη Ανδριανόπουλο που ήταν ο πρώτος έως τον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ που καθοδηγεί τώρα την ομάδα. Το πρώτο πρωτάθλημα το πήρε ο Γιόζεφ Κόβατς. Ο Γιαν Κοψίβα ήταν πολύ σπουδαίος προπολεμικός τεχνικός. Ο Θέμος Ασδέρης έφερε το πρώτο νταμπλ. Οι αδερφοί Χέλμηδες ήταν οι ηγέτες στη δεκαετία του΄50. Ο Τίμπορ, ο Βάλε και ο Τζιμονόφσκι πήραν τίτλους. Ο Μάρτον Μπούκοβι έχτισε την ομαδάρα που έγινε ύμνος. Ο Λάκης Πετρόπουλος με τους τίτλους στην εποχή Γουλανδρή. Κι ο Κάζιμιρ Γκόρσκι με αυτούς στην περίοδο Νταϊφά. Ο Αλκέτας Παναγούλιας εκείνα τα χρόνια επίσης και με τον τελευταίο τίτλο πριν από τα «πέτρινα». Ο Όλεγκ Μπλαχίν με το κύρος και το βαρύ όνομα. Ο Ντούσαν Μπάγεβιτς που οδήγησε στην επιστροφή της κυριαρχίας, ο Τάκης Λεμονής που ήταν πάντα «στρατιώτης» και είχε τα «διπλά» στο Τσάμπιονς Λιγκ και τους εγχώριους τίτλους. Ο τεράστιος Ερνέστο Βαλβέρδε που έχει φτάσει να ηγείται πια της Μπαρτσελόνα. Ο «πολύς» Μίτσελ, ο Λεονάρντο Ζαρντίμ κι οι συμπατριώτες του με τις επιτυχίες στην ομάδα τα τελευταία χρόνια, ο Μάρκο Σίλβα, ο Βίτορ Περέιρα, φυσικά ο Πέδρο Μαρτίνς που έμεινε πιο πολύ από κάθε άλλον. Και τώρα ο Βάσκος Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ που έγραψε ιστορία ως ο τεχνικός της ομάδας των 100 ετών.
Ο κόσμος, το γήπεδο, η τραγωδία...
Η μεγάλη δύναμη του Ολυμπιακού όλα αυτά τα χρόνια είναι ο λαός τους. Άνθρωποι που δεν υπολόγιζαν σε τίποτα ώστε να είναι πάντα δίπλα του. Στις μεγάλες και στις δύσκολές στιγμές του. Γέμιζαν πάντα το γήπεδό του και τις αντίπαλες έδρες. Στην εποχή του Μπούκοβι είχαν πάει 15.000 στα Τρίκαλα για να φέρουν τον τίτλο. Το ΟΑΚΑ γέμιζε με 70.000 κόσμο όταν η ομάδα ήταν κάτω από τη μέση της βαθμολογίας. «Στο Ντέλε Άλπι πήγαμε χιλιάδες» στη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή εκδρομή και πορεία.
Το γήπεδο «Γ. Καραϊσκάκης» ήταν το σπίτι του Ολυμπιακού από την αρχή έως τώρα. Αρχικά ως Ποδηλατοδρόμιο από την κατασκευή του το 1895, στη συνέχεια με το σημερινό όνομά του από το 1938. Ο κάθε φίλος του Ολυμπιακού έχει ζήσει στις εξέδρες του, πριν και μετά την ανακατασκευή του, μερικές από τις συναρπαστικότερες στιγμές της ζωής του. Χαρές και λύπες μεγάλες.
Η μεγαλύτερη τραγωδία στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού εκεί συνέβη. Στις 8 Φεβρουαρίου 1981. Εκεί όπου έχασαν τη ζωή τους 21 άνθρωποι μετά το 6-0 επί της ΑΕΚ. Σε μια ιστορία γεμάτη αναπάντητα ερωτηματικά και αιώνια πίκρα. Γι΄αυτές τις ψυχές, τα 101α γενέθλια αυτού του συλλόγου και όλα όσα θα ακολουθήσουν όσο υπάρχει Ολυμπιακός στην ποδοσφαιρική αιωνιότητα, θα είναι αφιερωμένα στη μνήμη τους...