Γράφει ο Γρηγόρης Κλαδούχος
Σπάνια η φυσική απώλεια κάποιου συντοπίτης μας κινητοποιεί τόσες σκέψεις, λόγους και γραφές οδύνης. Αυτό το ανατρέπει η απροσδόκητη φυσική απουσία της Νατάσσας Μερτίκα. Ένα πρόσωπο με φως, αναφορά στην Ελληνική και τοπική πραγματικότητα. Δεν θα μας απασχολήσει ο ιστορικός της δρόμος, τα βασανιστήρια από την χούντα, την μαρτυρία της στην Ευρώπη για τα βάρβαρα βιώματα δικά της και των Ελλήνων.
Η Νατάσσα διέτρεξε βίο, που τον διακρίνει η αυστηρή προσήλωση σε αξίες, σε μαχητικότητα. Με την τόλμη της αισιοδοξίας, βρέθηκε έξω από το διαρκές κοινωνικό -ψυχικό λοκντάουν παραίτησης και επιφυλακτικότητας. Να πούμε, όμως, και ότι, όπως συμβαίνει στο γόητρο ενός συμβόλου σε μικρές κοινωνίες, με την ψυχική ευστάθεια τρόπου ζωής και ξένη από μικροπρέπειες κινούσε σε κάποιους και ανταγωνισμό ή απόρριψη.
Η ανεξάντλητη ζωτικότητα και αυθορμησία,