Του Γρηγόρη Κλαδούχου
Το Ziria Festival, στο βουνό του μύθου, την Ζήρεια Κορινθίας, φέτος δεν θα πραγματοποιηθεί. Απαγορεύθηκε, όπως μας ενημέρωσε η δημιουργική κοινότητα, φορέας της οργάνωσής του. Το Περιφερειακό μικροπαράρτημα της Κροκιδά πρέπει να επανεξετάσει την απόφασή του. Έχουν πιστοποιήσει ότι ΜΕ ΦΟΒΗΤΡΟ ΚΙΝΔΥΝΟΥΣ ΑΝΑΣΤΕΛΛΟΥΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΤΟΥΣ.
Στο παρελθόν, (25/8/2013), έχω εκφράσει τις επιφυλάξεις μου για το περιεχόμενο και τον μουσικό χαρακτήρα του φεστιβάλ. Θεωρώ ότι, όταν από την πόλη φεύγεις και ανηφορίζεις προς το βουνό ενσωματώνεσαι σε ένα συνλειτουργικό παραγόντων που διαμορφώνουν την λέξη βουνό. Είναι τόπος γης και ελευθερίας, μια νέα γεωσυμβολική εικόνα. «Το Ελληνικό βουνό είναι κοινωνικό προϊόν». Έτσι το προσδιόριζε ο Στάθης Δαμιανάκος, σημαντική μορφή της αγροτικής κοινωνιολογίας. Σήμερα είναι υποδομή ανεμογεννητριών, αλλά και απόδραση, καταφύγιο εφήμερης διασκέδασης. Και τα δύο για την «ευζωία» της αβίωτης ζωής, στην Αθήνα και στις οικιστικά κορεσμένες παραλίες.
Η ανθρώπινη παρέμβαση στο οροπέδιο πρέπει να αντιμετωπίζεται μέσα στην ολότητα ενός γεωφιλοσοφικού σύμπαντος, με αισθητικές και λειτουργικές συνάφειες. Σε μουσικά γεγονότα με αρμονίες ήχου, τοπίου, ψυχής. H aνθρώπινη πράξη δεν μετέχει σε μια ουδέτερη σκηνογραφία, ούτε συμπληρώνεται από το περιβάλλον του βουνού, καθορίζεται από αυτό. Το βουνό δεν έχει ανάγκη «εξηλεκτρισμού», ούτε την αισθητική επαρχιωτών, όπως την αποτύπωσαν στο λεγόμενο σαλέ, φινλανδικού τύπου.
Στην πορεία του το φεστιβάλ Ziria διευρύνθηκε με πολιτιστικά γεγονότα, ερευνητικά, θεατρικά, εκπαιδευτικά. Αναπλήρωσε μια δημοτική ένδοια των ανέμπνευστων διευθυντών των πολιτιστικών του Δήμου. Αν υπήρχε μια διανοητική ευρυχωρία των διευθυνόντων, αυτή η πρωτοβουλία του φεστιβάλ θα αποτελούσε πυρήνα και πολιτιστική συνιστώσα ενός ευρύτερου σχεδίου, αναβιούμενου χώρου και κοινωνικής πρακτικής. Αντίθετα το μόνο που μπορούν να οργανώσουν είναι, στην λαϊκή γλώσσα, μια περατζάδα, που ονομάζουν φεστιβάλ Αριστοναύτες. Είναι η κωπηλασία των Αριστοναυτών χωρίς πυξίδα, ένα τσαλαβούτημα θεματικής ακαταστασίας. Όσα δεν μπορούν να τους γίνουν εκμεταλλεύσιμα απωθούνται και τα ωφέλιμα συνωθούνται σε σκοτεινή εξουσιαστική διαχείριση.
Ένα ερώτημα για τους συμπολίτες μου. Με την ευκαιρία της άφιξης του «φεστιβάλ Αριστοναύτες είχα κάνει ένα κείμενο με τίτλο: «ΕΙΝΑΙ ΦΕΣΤΙΒΑΛ; ΠΟΙΑ ΗΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΙΚΟ ΦΟΡΤΙΟ ΤΩΝ ΑΡΙΣΤΟΝΑΥΤΩΝ; (για το ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΡΙΣΤΟΝΑΥΤΕΣ…)». Εκεί αποδείκνυα ότι για τους Αριστοναύτες μιλούσαν αλλά … δεν τους είχαν συναντήσει ποτέ. Επειδή τότε (και κάθε φορά) προστρέχω σε ορισμούς και διανοητικές αφετηρίες πνευματικών ανθρώπων υπέδειξα τον λόγο των C. West, Τζιάκομο Μοντανάρι, (ιστορικός τέχνης, πανεπιστημιακός και πολιτικός σύμβουλος πολιτισμού για τον Δήμο της Γένοβας), Fabio Severino (οικονομία του πολιτισμού), Γιάννη Σβώλου (μουσικοκριτικός) και Γ. Γκουερτσόνι. (οικονομικά και διοίκηση τεχνών), ο οποίος μετά 10 χρόνια μελέτης των φεστιβάλ απέδειξε ότι «τα πετυχημένα φεστιβάλ είναι αυτά, που με τα χρόνια ήταν ικανά να επιβεβαιώσουν μια βάση συμμετοχής, εθελοντισμό και στήριξη εκ μέρους του τοπικού πληθυσμού, ενώ είδαμε περιπτώσεις οριστικής κατάρρευσης σχεδίων, που πέφτουν από ψηλά χωρίς ρίζες στην περιοχή. Ένας πρόεδρος Ιδρύματος, που χρηματοδοτεί φεστιβάλ, δέχεται ως πρώτο κριτήριο αξιολόγησής τους την δραστηριοποίηση της περιοχής που πρέπει να θεωρεί το φεστιβάλ μια προβολή προς τα έξω όλης της κοινότητας …». Το ερώτημα: ποιο από τα δύο φεστιβάλ ικανοποιεί τις παραπάνω προδιαγραφές; Έχετε αμφιβολίες για την υπεροχή της αυτοδημιουργικής κινητικότητας στο βουνό και τις παραλιακές οντότητες πολιτιστικών ναυαγίων;
Το φεστιβάλ Ziria μπορούσε ή έπρεπε να παρουσιάζεται ως πρεσβευτής των κατοίκων και της επαγγελματικής κοινότητας των Τρικάλων, μια συνιστώσα θεσμική του Δήμου ή με την βοήθειά του. Είναι ζήτημα κοινωνικής και πολιτισμικής παιδείας, συλλογικής δημιουργίας και αυτοκαθορισμού.
…
*Το κείμενο πλαισιώνεται από την σχετική δημοσίευση της ΦΩΝΗΣ της ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ για την ανάγκη επιστροφής του Ziria Festival. ** Το ψήφισμα υποστήριξης του Z F: openpetition.org/tzwrg
Γρηγόρης Κλαδούχος – Ξυλόκαστρο – 24 Ιουλίου 2026