Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

Αττίλιο 11/11/1994: Όταν σίγησε η θρυλική τρομπέτα


Λίγοι ήξεραν το πραγματικό του όνομα. Ακόμα πιο λίγοι είχαν μιλήσει μαζί του και ελάχιστοι γνώριζαν ότι ήταν φοιτητής της ιατρικής. Όλοι, όμως, ξέραμε πού θα τον βρούμε.
Εκεί: στα σκαλοπάτια και στα τσιμέντα της θύρας 7. Εκεί: όπου κι αν έπαιζε ο Ολυμπιακός. Σήμερα συμπληρώνονται 23 χρόνια (11 Νοεμβρίου 1994) από το θάνατο του θρυλικού σαλπιγκτή του Ολυμπιακού, Αττίλιο. Κι όμως, Βασίλη, ακόμα ηχεί στ' αυτιά όλων η τρομπέτα σου...

Γεννημένος το 1942 στην κατεχόμενη Αθήνα, μάζευε το χαρτζιλίκι της εβδομάδας για να βλέπει από κοντά τον Ολυμπιακό. Με την τρομπέτα του, ένωνε χιλιάδες χέρια και φωνές στην εξέδρα για χρόνια. Κάποτε οι γιατροί τού είχαν πει ότι δεν θα αντέξουν τα πνευμόνια του. "Τι με νοιάζει; Εγώ για τον Ολυμπιακό ζω", απαντούσε ο ίδιος. Ηταν φοιτητής της Ιατρικής, αλλά παράτησε τις σπουδές του στο 4ο έτος, για να αφοσιωθεί στον Ολυμπιακό. Σε κάθε παιχνίδι ήταν εκεί, στο κάγκελο της εισόδου της Θύρας 7, με την θρυλική τρομπέτα του να ξεσηκώνει τους φιλάθλους και να διηγείται με καλαμπούρι τις περιπέτειές του και έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας του συλλόγου με την τρομπέτα του να συνοδεύει κάθε εικόνα του Ολυμπιακού, ακόμα και στα σχέδια του footshirts που ξεκίνησαν μία δεκαετία μετά το θάνατό του. 
Τη δεκαετία του `90 είχε γίνει στόχος άνανδρων επιθέσεων. Του είχαν στήσει δύο φορές καρτέρι, χτυπώντας τον βάναυσα. Η ατίθαση ζωή που έκανε επιβάρυνε σε μεγάλο βαθμό τα προβλήματα υγείας που τον ταλαιπωρούσαν και το βράδυ της 11ης Νοεμβρίου του 1994 έφυγε από τη ζωή, εξαιτίας ενός πνευμονικού οιδήματος. Χιλιάδες φίλοι του Ολυμπιακού συνόδευσαν το Βασίλη Δουρίδα στην τελευταία του κατοικία, μέσα σε ένα κόκκινο φέρετρο. Ήταν η τελευταία του επιθυμία...
Ο Αττίλιο ήταν μια από τις πιο συμπαθείς φιγούρες των ελληνικών γηπέδων. Ανθρωπος απλός, πράος και "άρρωστος" με τον Ολυμπιακό. Η τρομπέτα του συγκλόνιζε. Εδινε παλμό στον κόσμο και "φτερά στα ποδάρια" των ποδοσφαιριστών. Ποτέ δεν είχε... ηγετικές βλέψεις στην "ερυθρόλευκη" εξέδρα και είχε κερδίσει το σεβασμό όλων. Ακόμα και των αντιπάλων, έστω κι αν κάποιοι άνανδροι τον είχαν χτυπήσει, σε συμπλοκές έξω από τα γήπεδα.

Κάποτε, μια Κυριακή, ο Ολυμπιακός έπαιζε στο Καραϊσκάκη. Ο Βασίλης είχε αργήσει. Οταν φάνηκε στο γήπεδο, χρησιμοποίησε το εκτόπισμά του για να φτάσει στη θέση του, εκεί στα κάγκελα της εισόδου της Θύρας 7. Άθελά του παρέσερνε και μερικούς. Ενας από αυτούς του είπε τότε: "Σιγά ρε φίλε. Ποιος είσαι; ο Αττίλιο (παλαιστής της εποχής);". Αυτό ήταν. Από τότε και για πάντα το προσωνύμιο αυτό τον συνόδευε μέχρι το τέλος της ζωής του.
Περισσότερα στο: .sport24.gr