Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2014

Ο Σαρκοζί ως τελευταία (;) ελπίδα της Ευρώπης

Nicolas-Sarkozy

Twitter@EmOikonomidis
Η επιστροφή του πιο συναρπαστικού και… θορυβώδους πολιτικού που γνώρισε η ευρωπαϊκή Κεντροδεξιά από τα πρώιμα χρόνια του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, διαμορφώνει μια καινούρια αρχιτεκτονική αισθητικής και προσδοκιών για το μέλλον.
Ο Νικολά Σαρκοζί ανακοίνωσε χθες ότι θέτει υποψηφιότητα για την ηγεσία του UMP, δηλαδή του κόμματος που ο ίδιος ίδρυσε όταν αποφάσισε να βάλει στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας όχι μονάχα τον Ζαν Σιράκ, αλλά εν πολλοίς τον ίδιο τον γκολισμό, ως πολιτικό και ιδεολογικό ρεύμα που εξέφρασε επί πολλές δεκαετίες την Κεντροδεξιά στη Γαλλία.
Ο “Σαρκό” μοιάζει να επιστρέφει από τον βαθύ, πολιτικό και προσωπικό χειμώνα του, επιχειρώντας να ηγηθεί μιας “Άνοιξης” για την Κεντροδεξιά, τη Γαλλία, και συνολικά την Ευρωπαϊκή Ένωση, τη στιγμή που η νέα, κοινή πατρίδα μας έχει ανάγκη περισσότερο από κάθε άλλη φορά στο παρελθόν από ηγέτες και όχι… παιδική χαρά.
Η θυελλώδης προσωπικότητα του Σαρκοζί, που έχει φυσικά και την αυτοκαταστροφική διάστασή της, όπως αποδείχτηκε με το πείσμα των Γάλλων να τον τιμωρήσουν το 2012, και να επιλέξουν τον ολίγιστο Φρανσουά Ολάντ για τη δεύτερη σημαντικότερη πηγή εξουσίας στην Ευρώπη, μετά τη γερμανική Καγκελαρία, προδιαγράφει… επιστροφή στην πραγματική πολιτική.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στο ξεκίνημα της ηγετικής περπατησιάς του, μετά το 2005, και πριν εξελιχθεί σε “αυτοκόλλητο” συμπλήρωμα της Άνγκελα Μέρκελ, ο Νικολά Σαρκοζί ήταν ο κατεξοχήν πολιτικός των ρήξεων και των μεγάλων ανατροπών. Καταφέρνοντας να καλύψει με την πολιτική ρητορική του το σύνολο του πολιτικού χώρου που εκτείνεται από τον μεσαίο χώρο μέχρι τη Δεξιά, και έτσι να… σιγήσει το Εθνικό Μέτωπο της οικογένειας Λεπέν.
“Εκείνος” ο Σαρκοζί, είναι ο ηγέτης στον οποίο μπορεί να ακουμπήσει η αυριανή Ευρώπη, πιθανότατα ως τελευταία ελπίδα απέναντι στην αρτηριοσκληρωτική Γερμανία, και το φάντασμα των άκρων, που εικονοποείται πρωτίστως και κυρίως στη Μαρίν Λεπέν και τους… ομογάλακτούς της στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Η Γαλλία άλλωστε είναι μια πραγματικά μεγάλη χώρα. Με ακόμη μεγαλύτερη Ιστορία. Λαό που δεν συμβιβάζεται. Και μια αυτοτροφοδοτούμενη οικονομία, που της επιτρέπει να μην  έχει ανάγκη τα δανεικά. Ούτε τη Γερμανία.
Γι’ αυτό και ο Νικολά Σαρκοζί φαντάζει ως η ιδανική περίπτωση ηγέτη. Που θα τα βάλει με τη Γερμανία. Με τις αγορές. Και με τον φασισμό που κρύβεται κάτω από τον μανδύα του εθνικισμού, πίσω από την κοινωνική μιζέρια που σκόρπισε η ακραία και αδιέξοδη λιτότητα στο σύνολο της ηπείρου μας.

ysterografa.gr