Ο Κώστας Ασημακόπουλος γράφει στο blog του στο gazzetta.gr για τον Θρύλο του Ελληνικού βόλεϊ, τον Ολυμπιακό, και τις δύσκολες μέρες που έρχονται στην επαγγελματική πετοσφαίριση. 
Τέρμα στου Ρέντη, τέρμα στο «Μελίνα Μερκούρη», τέρμα στο πρωτάθλημα, τέρμα στους τελικούς, τέρμα στα ψέμματα, τέρμα στο όνειρο, τέρμα στο βόλεϊ του Ολυμπιακού όπως το ξέρατε κι ας κατέκτησε το 25ο (απορώ αν υπάρχουν κάπου μαζεμένα τα υπόλοιπα 24).
Η αποψινή βραδιά ήταν ο τελευταίος σταθμός μιας ολόκληρης εποχής, αλλά και μιας ομάδας που έγραψε ιστορία, όχι μόνο γιατί χάρισε στον Ολυμπιακό το πρώτο του «τρέμπλ», αλλά γιατί ο Γιάννης Καλμαζίδης πάγωσε το χρόνο και έμεινε ψηλά στον αέρα. Μόνιμα στην κορυφή, στερεωμένος καλά από τα pixels της φωτογραφίας. Ψηλά, στην κορυφή μαζί με τους συνεργάτες του και φυσικά τους παίκτες του. Ολοι μαζί απέδειξαν πως η δύναμη της ψυχής και ο αγωνιστικός εγωισμός είναι τα πιο ακριβά συμβόλαια, άμεσα πληρωτέα, δεν τα πειράζει ποτέ καμία οικονομική κρίση και είναι πιο ψηλά απ΄όλους.
Τελικά, στην Ελλάδα δεν ευημερούν μόνο τα μπουρδέλα όπως ο Δώνης αλλά και μια γενιά αθλητών μοντέλων που αρνούνται πεισματικά να υποκύψουν πριν δώσουν και την τελευταία τους μάχη. Αυτοί είναι το παράδειγμα κι αυτοί πρέπει να στηριχτούν απ΄όλους αυτούς που κλαίνε για το κατάντημα του ελληνικού αθλητισμού.
Ο Ολυμπιακός για δεύτερη φορά στην ιστορία του (η πρώτη ήταν τη σεζόν 2000-01) κατέκτησε το πρωτάθλημα με 3-0 νίκες στους τελικούς αλλά και αήττητος σε όλη τη σειρά των πλέι οφ. Αυτό το έχει πετύχει και ο Ηρακλής τη σεζόν 2004-05.