Γράφει η
Μαιρη Νικολοπουλου
Δεν μου ήταν καθόλου εύκολο, να δώσω σήμερα στον φίλο μου, συνάδελφο και επί χρόνια καλό συνεργάτη, τον τελευταίο ασπασμό. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι αυτός ο διμετρος , δυνατός άνδρας βρίσκεται εγκλωβισμένος εκεί..Αρνιομουν να πιστέψω αυτό που αντίκριζα, μια μάνα να κλαίει απαρηγόρητη , μια γυναίκα , η αγαπημένη του Μαγδαληνή να σπαραζει, μια αδελφή να τον φωνάζει ...
Φίλοι και συγγενείς εκεί δίπλα του, συνάδελφοι του , εθελοντές της Πολιτικής Προστασίας εκεί. " "Δευτε τελευταίον ασπασμόν" έλεγε ο ψάλτης και εγώ αποσβολομενη να κοιτάζω σαν χαμένη και τα δάκρυα να μη σταματούν.. Όσοι γνώριζαν τη στενή σχέση που είχαμε, φιλική και επαγγελματική, με ρωτούσαν αν συνεχίσω αυτό που αρχίσαμε πριν τρία χρόνια μαζί , οι δύο μας, αυτή την όμορφη επικοινωνία με όλο το κόσμο, μέσα από το σταθμό που δημιούργησες εσύ, τον